×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
از کار اقماری تا اسکان دائم

به گزارش گروه رسانه ای نفت خبر به نقل از کانال تلگرامی از نفت چه خبر، سرعت رشد پارس جنوبی و منطقه عسلویه در آن زمان بسیار چشمگیر بود و آنچه نوشته می شد دور از واقعیت نبود. اما به مرور زمان نه تنها سرعت رشد پروژه ها و پیشرفت منطقه به دلایل گوناگونی همچون از هم گسیختگی طرح ها و تحریمها و … کاهش یافت، بلکه آن تمدن نوین گازی، در مسیری متفاوت از آبادان حرکت کرد.

این را نوشتم تا هم یادی از آبادان باشد و هم عسلویه. آبادانی که در زمان خودش، اسکان دائم کارکنان نفت را هدف قرار داد و با محله های بریم و بوارده و باشگاههای انکس و نفت و سینما نفت و سینما رکس و … نامی ماندگار شد؛ و عسلویه که مسیر رشدش نصفه و نیمه ماند و کار اقماری، به اصلی پذیرفته شده در آن تبدیل شد. هرچند که بخشی از کارکنان در این مناطق بومی هستند.

اکنون مدتی است که وزارت نفت در پی حل مشکل کارکنان اقماری و تبدیل وضعیت آنان به اسکان دائم است و این موضوع منحصر به عسلویه هم نیست. طبیعتا به این طرح جدید، باید به دور از جانبداری یا ضدیت با هر طرف آن نگریست و آن را خارج از دوقطبی های مرسوم دید.

در بین دوستانم افرادی را می شناسم که کار اقماری، ضربات جبران ناپذیری به زندگیشان زده است. حتی کسی را می شناسم که به دلیل کار اقماری – دقیقا به همین دلیل – آنقدر اختلافاتش با همسرش عمیق شد که با وجود داشتن فرزند، چاره ای جز جدایی برایشان باقی نماند. گفتنش ساده است اما در عمل، مدت زیادی دور از خانواده ماندن، بسیار دشوار است. سه هفته دوری، خلا عاطفی و روانی فراوانی برای هر دو طرف ایجاد می کند و آن حضور یک هفته ای در خانه هم، تنها روال جاری آن فرد و خانواده را تغییر می دهد که گاه تطبیق با آن بسیار دشوار است. البته خانواده های بسیاری، تلاش می کنند تا خود را با این شرایط دشوار وفق دهند ولی قطعا اغلب آنها از این شرایط راضی نیستند. این وضعیت نه فقط در زندگی افراد، بلکه در بازدهی کاری آنان هم تاثیرات منفی فراوانی دارد. تصور کنید فردی را که در محل کار است و امکان بازگشت به منزل را ندارد و آن وقت فرزند یا همسرش بیمار است. چنین فردی، نه می تواند از خانواده اش حمایت کند و نه می تواند در محل کار، تمرکز کافی داشته باشد. بنابراین کار اقماری، از هر منظر که به آن نگاه کنیم، ضرر و فرسودگی است و از این منظر، تلاش برای اسکان دائم کارکنان صنعت نفت را باید گامی مثبت در نظر گرفت چراکه یکپارچگی خانواده را تضمین می کند.

اما آن سوی قضیه، شرایطی است که برای اسکان دائم کارکنان نفت باید فراهم شود. زمانی، آبادان هم شرایط مطلوبی برای زندگی داشت اما اکنون بسیاری از نقاطی که کارکنان نفت در آنجا تجمیع شده اند، از خوزستان و مناطقی همچون ماهشهر گرفته تا عسلویه و … شرایط مساعدی حتی برای کار اقماری کارکنان نفت ندارند، چه برسد برای اسکان دائم کارکنان. زمانی که آبادان، مهد تمدن نفتی ایران شد و قبل از آن شهری همچون مسجدسلیمان به شهر اولین ها شهرت یافت، تمام امکاناتی که در آن زمان نیاز بود، در این شهرها ایجاد شد تا خانواده هایی که در آنجا زندگی می کنند، کمبودی احساس نکنند. اگر آن زمان ساخت سینما و باشگاه و خانه های سازمانی، می توانست رضایت کارکنان نفت و خانواده هایشان را جلب کند، اکنون نیازها به حدی متنوع شده که باید ساختارهای تازه ای ایجاد کرد.

صحبتهای آقای طالبیان مشاور اجتماعی وزیر نفت که در “از نفت چه خبر” منتشر شد و فایل صوتی و متنی آن موجود است، نشان می دهد در طرح اسکان دائم کارکنان این تفاوتها شناخته شده و مثلا پژوهش ها به درستی نشان داده که تمایل برای زندگی در خانه های سازمانی کمتر از قبل شده است. طرح اسکان دائم کارکنان صنعت نفت، یک طرح ضروری، چه از منظر خانوادگی و چه از منظر بهره وری کاری است. اما هر گونه شتاب در اجرای این طرح بدون فراهم شدن زیرساختها، صرفا نتیجه معکوس خواهد شد و موجب ایجاد مقاومت در مقابل اجرای این طرح می شود. برای اسکان دائم کارکنان، ابتدا باید زیرساختها را فراهم کرد و نخستین زیرساخت هم برای زندگی، محط زیست سالم و بعد از آن امکانات مدرن زندگی است.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false