×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
انگشت اتهام به سوی شرکت‌های نفت و گاز

بسیاری از کشورها اهداف متفاوت و متمایزی درزمینه تغییرات آب و هوایی دارند. به‌طور مثال، دولت انگلستان متعهد شده انتشار گازهای گلخانه‌ای را تا سال ۲۰۵۰ میلادی به صفر برساند. از سوی دیگر، اما اهداف مشترکی برای تمام کشورهایی وجود دارد که در اجلاس سران سازمان ملل متحد در خصوص تغییرات آب و هوایی شرکت می‌کنند. اولین هدف سراسری در این زمینه پروتکل مونترال بود.

این پروتکل که در سال ۱۹۸۷ تصویب شد توافقی بین‌المللی برای ترمیم لایه ازن بود، لایه‌ای که زمین را از اشعه ماوراءبنفش محافظت می‌کند اما توسط مواد شیمیایی ساخته بشر در حال از بین رفتن است. به‌این‌ترتیب و بر اساس گزارش سازمان ملل تا سال گذشته مشخص شد که نیمکره شمالی تا دهه ۲۰۳۰ و قطب جنوب تا دهه ۲۰۶۰ ترمیم‌شده و بهبود می‌یابند.

پروتکل کیوتو و سرانجامی نافرجام

جلسات نشست آب و هوایی که هدف اصلی‌اش تمرکز بر گازهای گلخانه‌ای است کار خود را از سال ۱۹۹۵ آغاز کرد اما در سال ۱۹۹۷ بود که اولین اهداف مهم آن تعیین شد. بر اساس پروتکل کیوتو در سال ۱۹۹۷ سی و هفت کشور هدف اصلی خود را کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای قراردادند. هرچند که بر اساس این پروتکل کاهش میزان انتشار بسته به میزان پیشرفته بودن آن کشور متغیر است. ایالات‌متحده چهار سال بعد و در سال ۲۰۰۱ از عضویت در این پروتکل خارج شد. به اعتقاد مسئولان آمریکایی کشورهای توسعه‌یافته وادار به انجام این اهداف هستند، درحالی‌که کشورهای کمتر توسعه‌یافته اهداف لازم را ندارند. پس از ایالات متحده نوبت کانادا بود تا سال ۲۰۱۱ از این پروتکل کناره‌گیری کند. به‌این‌ترتیب و پس از کناره گیری کانادا بسیاری از کشورهای دیگر عضو این پروتکل نیز از هدف خود برای کاهش گازهای گلخانه‌ای دست کشیدند.

در سال ۲۰۱۲ این پروتکل بار دیگر و در دوحه، پایتخت قطر، از سر گرفته شد؛ اما این پروتکل این بار تنها اروپا و استرالیا را در برمی‌گرفت. قاره‌هایی که سهم آن‌ها از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان کمتر از ۱۵٪ بود. بااین‌حال، دوحه راه را برای توافق پاریس در سال ۲۰۱۵ – که بانام COP21 نیز شناخته می‌شود – هموار کرد؛ گام مهم دیگری در مذاکرات مربوط به تغییرات آب و هوایی.

توافق پاریس و قدم‌هایی مثبت

توافق‌نامه پاریس فراتر از هر توافق بین‌المللی دیگری برای تغییرات آب و هوایی بود. این توافق در سال ۲۰۱۵ به امضای ۱۹۵ کشور رسید و در نوامبر ۲۰۱۶ اجرایی شد. برخی از اهداف اصلی این توافق شامل موارد زیر است: ۱- حفظ دمای جهان به ۲ درجه سانتی‌گراد که بالاتر از دمای جهان در دوران پیش-صنعتی است و تلاش برای کاهش آن به ۱.۵ درجه سانتی‌گراد ۲- محدود کردن میزان گازهای گلخانه‌ای ناشی از فعالیت‌های انسانی به همان سطحی که درختان، خاک و اقیانوس‌ها می‌توانند به‌طور طبیعی آن را جذب کنند. رسیدن به چنین نقطه‌ای در بعضی از نقاط جهان بین سال های ۲۰۵۰ و ۲۱۰۰ آغاز می‌شود. ۳- بررسی سهم هر کشور در کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای هر ۵ سال یک‌بار ۴- کشورهای ثروتمند با تهیه منابع مالی تلاش می‌کنند به کشورهای فقیر کمک کرده تا با تغییرات آب و هوایی سازگار شده و به سمت انرژی‌های تجدید پذیر بروند.

یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌ها در موردتوافق پاریس با توافق‌های پیش از آن این بود که به‌جای آنکه به کشورها بگویند چه‌کاری انجام دهند به آن‌ها اجازه می‌داد اهداف خود را ارائه دهند. به‌این‌ترتیب آمریکا و کانادا به توافق بازگشتند. هرچند پس از رسیدن دونالد ترامپ به قدرت، ایالات‌متحده دوباره شروع به عقب‌نشینی کرد، زیرا رئیس‌جمهور آمریکا معتقد است که این توافق تأثیر خوبی بر اقتصاد کشورش ندارد. هرچند انتخابات ریاست جمهوری در نوامبر ۲۰۲۰ ایالات‌متحده برگزار می‌شود و رئیس‌جمهور جدید می‌تواند این کناره‌گیری را لغو کند.

آیا گفتگوها تأثیری مثبت دارد؟

باوجوداینکه توافق پاریس مورد استقبال قرارگرفته، اما سازمان ملل نیز معتقد است که این توافق به‌اندازه کافی خوب پیش نمی‌رود. بر اساس گزارش محیط زیستی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۷ توافق‌نامه پاریس تنها کاهش یک‌سوم از انتشارهای گازهای گلخانه‌ای موردنیاز را شامل می‌شود. بر اساس این گزارش جهان همچنان بیش از دو درجه سانتی‌گراد در حال گرم شدن است و چنین اتفاقی ایجاد اهداف جدید برای جلوگیری از گرم شدن کره زمین را ضروری می‌داند.

اجلاس سران ۲۰۲۰ در گلاسکو برگزار می‌شود و کشورهای عضو متعهد به ارائه برنامه‌های جدید و به‌روز شده خود در خصوص فعالیت‌های اقلیمی هستند آنتونیو گوترش، دبیر کل سازمان ملل متحد، پیش‌ازاین اجلاس گفت: «در ۱۲ ماهه مهم پیش رو، ضروری است تا ما تعهدات ملی جاه‌طلبانه‌تری – به‌خصوص از مبادی اصلی را تأمین کنیم تا هر چه سریع تر شروع به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای با سرعتی سازگار با رسیدن به بی‌طرفی کربن تا سال ۲۰۵۰ انجام دهیم.» اگرچه اجلاس‌هایی که در خصوص تغییرات آب و هوایی برگزار می‌شود می‌توانند گام‌های مهمی به‌سوی آینده بهتر بردارند اما نباید فراموش کرد که زمان نیز به‌سرعت در حال سپری شدن است.

مذاکرات اقلیمی مادرید؛ حضور نامناسب شرکت‌های نفت و گاز

روز گذشته و در جریان مذاکرات اقلیمی دو هفته‌ای که در مادرید در حال برگزاری است گروه‌های نفت و گاز حاضر به پرداخت رشوه در حمایت مالی و لابی‌گری متهم شدند. به نقل از خبرگزاری فرانسه اندسا و ایبردرولا، غول‌های انرژی و تولید برق اسپانیا در جهان، از این همایش که در آن بیش از ۲۰ هزار نفر از مذاکره‌کنندگان، دانشمندان، سازمان‌های غیردولتی و روزنامه‌نگاران از سراسر جهان گرد هم آمده بودند با پرداخت ۲ میلیون یورو حمایت کردند.

اندسا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای اسپانیا است که سال گذشته بیش از ۶۰ میلیون تن دی‌اکسیدکربن به‌تنهایی تولید کرده است. سهم ایبردرولا نیز تولید ۲۴٫۶ میلیون تن دی‌اکسیدکربن است. به گفته مخالفان این گروه به دنبال ایجاد تأخیر در قطع سریع سوخت‌های فسیلی، آنچه دانشمندان آن را ضروری می‌دانند، هستند.

تنها یک روز پس از راهپیمایی ده‌ها هزار نفر در پایتخت اسپانیا که خواستار اقدام اقلیمی بودند هفت گروه زیست‌محیطی نگرانی خود را به خبرگزاری فرانسه درباره نقش نمایندگان سوخت فسیلی در اجلاس COP25 ابراز کردند. بسیاری از شرکت‌ها حضور نفت و گاز در COP25 را غیرقابل‌قبول می‌دانند و در گفتگو با خبرگزاری فرانسه این شرکت‌ها را به‌عنوان مقصران اصلی نابودی محیط‌زیست نام‌برده‌اند.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false