×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
تغییر استراتژی صادرات انرژی روسیه، مثبت یا منفی؟

به گزارش گروه انرژی نفت خبر از فایننشال تایمز، سیاست انرژی روسیه، طی هفته های اخیر در حال تغییرات شگرفی است. خط انتقال سیبری که گاز را از روسیه به چین منتقل می کند هفته گذشته از سوی ولادمیر پوتین، و ژی جین پینگ، روسای جمهور روسیه و چین افتتاح شد. این خط لوله، نقطه عطفی در مناسبات روسیه و چین به شمار می آید.
چند روز پیش نیز وزیر نفت روسیه که در نشست اوپک در وین حضور پیدا کرده بود پذیرفت که در راستای تصمیم گیری اوپک، از میزان تولیدات نفتی کشور خود بکاهد تا به تثبیت قیمت ها کمک کند. گردن سپردن روسیه به توافق اوپک باعث می شود تا این کشور را عملا به عنوان پانزدهمین عضو این سازمان نفتی بشناسیم.
روسیه یکی از مهمترین بازیگزان بازار انرژی جهانی تلقی می شود. این کشور در سال ۲۰۱۸ نزدیک به ۹ میلیون بشکه نفت در روز و تقریبا ۲۵۰ میلیون مترمکعب گاز طبیعی صادر کرده است.
ماه جاری مصادف است با بیستمین سالگرد معرفی پوتین به عنوان رئیس جمهوری روسیه. یعنی کشوری که طی دو دهه اخیر تلاش کرده است که خود را به عنوان یکی از صادرکنندگان اصلی انرژی در جهان معرفی کند. با وجود این، هر چقدر که روسیه به نفت و گاز وابسته شود در مقابل تحولات این بازار آسیب پذیرتر خواهد بود.
اولین توفیق روسیه در صنعت نفت و گاز در دو دهه اخیر، تولید بیشتر و بالتبع صادرات بیشتر بوده است. میزان تولیدات روسیه از ۶ میلیون بشکه نفت در روز به ۱۱ میلیون بشکه در سال گذشته رسیده است.
در حوزه گار نیز تولیدات گاز این کشور از ۵۲ میلیون متر مکعب به ۶۵ میلیون متر مکعب رسیده است. رسیدن به چنین حجمی از تولیدات و صادرات محصول افزایش سرمایه گذاری های خارجی در حوزه استخراج نفت و گاز بوده است.
همزمان تلاش شده است که شرکت های روزنفت، لوک ایول و گاز پروم دائما تقویت شدند تا به بازیگرانی مهم در عصه بین المللی تبدیل شوند.
سرمایه های وارداتی به روسیه نیز با وجود شرایط نامناسب سیاسی، ترغیب شدند تا سهامشان را نگه دارند. پوتین نیز در مقابل امواج ملی سازی صنایع انرژی که همزمان با تشدید اختلاف های روسیه و غرب شدت گرفته بود، مقاومت کرد.
اکنون نیز با وجود تحریم های سنگین آمریکا و اروپا علیه روسیه، بسیاری از شرکت های بین المللی، روسیه را به دلیل حوزه های کشف نشده‌اش به چشم یک صنعت پرسود می نگرند. روسیه در قیاس با خاورمیانه، مامنی برای سرمایه گذاری در حوزه نفت است. ضمن این که روسیه در قیاس با این کشورها فن آوری و ذخایر لازم را در اختیار دارند.
دومین توفیق روسیه به روس اتم مربوط می شود. یک شرکت دولتی دست اندرکار بخش انرژی اتمی که به توسعه خدمات فنی در کشورهایی همچون چین، مصر، مجارستان و ایران مشغول است. این شرکت می تواند حتی به کشورهای اروپایی، خدمات ارزانتری در حوزه انرژی هسته‌ای پیشنهاد دهد.
رشد صادرات نفت و گاز روسیه، باعث شده است تا ذخایر ثروت ملی این کشور ناشی از فروش نفت و گاز افزایش پیدا کند. اما از این ثروت به خوبی استفاده نشده است و اقتصاد روسیه هنوز به تنوع نرسیده است. گاز و نفت ۶۰ درصد درآمدهای روسیه را تشکیل می دهد. بنابراین می‌توان گفت که روسیه کشوری وابسته به نفت و گاز به شمار می آید.
هنگامی که قیمت نفت و گاز افت کند، همان طور که در ۵ سال اخیر چنین بوده است، تضعیف روسیه اجتناب ناپذیر خواهد بود. روسیه نیز می‌خواهد که با افزایش مشتریان خود، حجم آسیب پذیری خود را پایین آورد.
خط لوله انتقال انرژی به چین یکی از همین برنامه هاست. علی رغم این تبعات مثبت باید توجه داشت که تکیه به چین نیز می تواند مسکو را در برابر پکن و بسامدهای مناسبات سیاسی با این کشور آسیب پذیر کند. به هر حال، روسیه اکنون در شرایطی به سر می برد که برای کمتر کردن آثار منفی افت قیمت نفت باید مشتریات خود را افزایش دهد اما به همان میزان نیز وابسته به روابط سیاسی با این کشورها خواهد شد.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false