×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
روسیه در بازار نفت؛ خرس یا روباه مکار؟!

به گزارش گروه رسانه ای نفت خبر به نقل از کانال تلگرامی از نفت چه خبر، سوخت های فسیلی یکی از پر مصرف ترین و گران بها ترین مواد معدنی در دنیا هستند. کنترل و قیمت گذاری مهمترین بخش هیدروکربوری ها یعنی نفت توسط اوپک یا همان سازمان همکاری کشورهای تولید کننده نفت انجام می شود. کشورهای عضو اوپک روزگاری چنان متحد و تعیین کننده بودند که با وضع تحریمها علیه آمریکا و متحدانش آنها را به زانو در آوردند و اگر چه طول مدت این تحریمها آنچنان طولانی نبود اما درس خوبی برای وابستگان به سوخت های فسیلی در غرب به یادگار گذاشت. اما با گذشت زمان امروز شرایط به گونه ای تغییر کرده است که دیگر نمی توان نفت را سلاح دانست و در واقع نفت و اوپک جایگاه استراتژیک خود را در دنیا از دست داده اند.

اصلی ترین دلایل کندی تیغ اوپک را می توان در این موارد دانست:
• بسیاری از کشورها چون آمریکا، روسیه و کانادا که عضو اوپک نیستند خود به تولید کننده عمده نفت تولید شده اند.
• گاز به عنوان گونه ای دوستدار محیط زیست از انرژی های فسیلی نقش رو به رشدی در سبد مصرف انرژی بین المللی بازی می کند.
• انرژی های نو که بدون آسیب زیست محیطی و در همه جای جهان فراوانند، این روزها محبوب، آسان و اقتصادی در دسترس بشر است.
• نیاز بیش از پیش کشورهای تولید کننده نفت به ارز حاصل از فروش ان در بازار بین المللی برای اداره کشور خود به نقطه ضعف تبدیل شده است.

به دلایل بر شمرده شده برای تولید کنندگان تا گریبان وابسته به پول نفت، تهدید های استفاده از نفت به عنوان سلاح بیش از فرصت های آن است. از این روست که قطع یکباره صادرات نفت برای هیچ کدام از اوپکی ها میسر نیست؛ علاوه بر آن به دلیل عرضه زیاد و متنوع، جنگ سختی در بازار برای بدست آوردن سهم عرضه و بازار مصرف در جریان است و خروج یک بازیگر عمده معمولاً با جایگزینی بازیگران جدید همراه است. برای مثال روسیه و عربستان قصد دارند تا در سال آینده میلادی بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون بشکه تولید خود را افزایش دهند، همچنین صادرات نفت آمریکا که در سال ۲۰۱۳ به ۱۰۰ هزار بشکه می رسید تا نوامبر ۲۰۱۷ به ۱٫۵۳ میلیون بشکه در روز رسیده است. در این میان سهمیه ایران برای تولید در قالب اوپک ۳٫۸ میلیون بشکه در روز است و این در حالی است که عربستان به عنوان تولید کننده اصلی اوپک روزانه ۷٫۵ میلیون بشکه نفت صادر می کند.

ایران برای حفظ تولید جاری به ۱۰ میلیارد دلار و برای افزایش تولید تا ۴٫۲ میلیون بشکه به ۲۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری نیاز دارد. بسیاری از کارشناسان معتقدند که کشمکش های ترامپ با ایران نه به دلیل وجود دلایلی مستدل بلکه به دلیل حذف ایران از بازار به این بهانه و جایگزینی بازیگران جدید به جای ایران در بازار است. درست همان اتفاقی که برای ونزوئلا رخ داد. در واقع ترامپ سعی می کند که چینش بازیگردانان بازار انرژی را تغییر دهد و برای این کار از همه ابزارهای سیاسی خود استفاده می کند.

اما عکس العمل سایر کشورهای اوپک و سایر تولید کنندگان نفت چگونه خواهد بود؟ طبعا اگر بنا باشد حمایتی از ایران صورت گیرد باید به شکل عدم پذیرش افزایش تولید باشد، زیرا این خود عاملی در راستای برآورده نشدن کمبود بازار و افزایش قیمت نفت خواهد بود. افزایش سرسام آور قیمت نفت درست همان چیزی است که پاشنه آشیل طرح حذف ایران می تواند باشد. آرامش بازار و تامین کسری عرضه ایران به معنی کودتا در اوپک و در میان متحدان ایران است.

جالب اینجاست که اخیراً رویکرد کشورهایی مانند عراق و مهم تر از آن روسیه به عنوان متحد سیاسی ایران در مساله تحریم ایران به سمت افزایش تولید بوده است. اگر چه روسیه بارها اعتراض خود را نسبت به تحریم های یکجانبه آمریکا علیه ایران ابراز داشته است اما در عمل و در جایی که پای منافع در میان آمده رفتاری کاملاً دو گانه در پیش گرفته و نشان داده است که هرگز نباید به روس ها اعتماد کرد. در واقع هر کشوری که تولید را افزایش دهد عملاً با تحریم های آمریکا موافقت کرده است و روسها برای افزایش تولید در حال برنامه ریزی هستند، که خود به مفهوم صحه گذاشتن بر تحریم های آمریکاست گویی روسیه نه در قالب همان خرس آشنا که نماد این کشور است، بلکه در قالب روباهی مکار در بازار نفت خودنمایی می کند.

شاید بهتر بود که ایران متحد مطمئن تری به جای روسیه برای خود برمی گزید که در شرایط پیش آمده با امتناع از افزایش تولید طرح آمریکایی- سعودی را برای حذف ایران ناکام می گذاشت.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false