×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
عواقب تصمیم واشنگتن بر روابط ایران و عراق

تصمیم این هفته مبنی بر ارائه یا عدم ارائه معافیت از تحریم ها -که به عراق اجازه می دهد گاز و برق از ایران وارد کند- می تواند نشانه ای از ثبات عراق باشد. اما در همین حال که هنوز انتظار هست که این معافیت اعطا شود، هیچ تضمینی هم وجود ندارد چرا که آمریکا تصمیم به سخت گیری با عراق گرفته است.
از زمان آغاز سیاست فشار حداکثری ترامپ علیه ایران، ایالات متحده عموما چشم خود را بر اهمیت فزاینده عراق برای ایران بسته است.
ایران برای تامین نیازهای مالی و کالایی خود بسیار روی عراق حساب می کند. برای عراق، علی رغم اینکه خود از منظر انرژی بسیار غنی است، ایران منبع مهم تامین بنزین محسوب می شود.واردات گاز از ایران بین تابستان ۲۰۱۸ تا تابستان ۲۰۱۹ دو برابر شده است و به ۳۰ درصد از نیاز عراق برای تامین برق رسیده است.
اما واشنگتن از سرازیر شدن این پول و قدرت ناشی از آن ناخشنود است مخصوصا در شرایط فعلی تحریم.
اما بوروکرات های انرژی در عراق مایل اند ایالات متحده را خشنود نگه دارند. تصمیم عجله ای ماه گذشته عراق برای گشودن پنجمین دور از اعطای امتیاز گاز و نفت کشور، به واشنگتن این سیگنال را می فرستاد که عراق در پی کاهش اتکای خود به ایران است.
علی رغم این، در واقعیت عراق حداقل برای سه سال دیگر محتاج گاز ایران است تا زمانی که این قابلیت را پیدا کند که گاز همراه با استخراج نفت خود را بهره برداری کند و در صورتی که ایالات متحده معافیت عراق را تامین نکند این کشور دچار بحران خواهد شد مخصوصا در تابستان پیش رو که اوج تقاضای برق در هر سال است. عراق نیازمند گاز ایران است چرا که استفاده از هرگونه میعانات برای تولید برق پرهزینه و کم بهره است.
حتی اگر معافیت ها تمدید شود حساسیت آمریکا به جاپای ایران در عراق افزایش می یابد و احتمالا ابزارهای رصد بیشتر ایران در عراق از پی خواهد آمد. این مساله شامل دسترسی ایران به سیستم بانکی عراق خواهد بود؛ به علاوه نقش ایران در چگونگی شکل گیری دولت آینده عراق را در بر می گیرد. درباره نفت نیز پیچیدگی های دیگری به میزان کنونی اضافه خواهد شد. با این که از یک دهه گذشته و با آغاز گشودن نفت به روی سرمایه گذاران، بغداد تاکنون ۷۵ میلیارد دلار درآمد داشته است، اما مرحله دوم رشد آن گران تر و از نظر ژئوپلتیک بسیار پیچیده تر خواهد بود.
وابستگی استراتژیک عراق به واشنگتن را نمی توان به ایزوله بودن از تغییرات بنیادین بازار نفت تعبیر کرد. صنعت نفت شیل به آمریکا اعتماد به نفسی داده است که می تواند تحریم کند بی آن که اثرات آن در قیمت هویدا شود.
با این که صنعت شیل با محدودیت هایی مواجه می شود، بازار نفتی که مسائل ژئوپلتیک را نادیده می گیرد غیرقابل تصور نیست؛ بازاری که در آن شوک عرضه، حتی از سوی کشور بزرگی مانند عراق، دیگر مانند سابق شوک به حساب نیست.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false