×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
قاچاق سوخت یا تلاش برای بقا؟

به گزارش گروه رسانه ای نفت خبر به نقل از کانال تلگرامی از نفت چه خبر، با دو کشور پاکستان و افغانستان هم مرز است. تنها استان کشور است که تمام میوه های گرمسیری را می توان در آن پرورش داد. یازده منطقه حفاظت شده با حیواناتی منحصر به فرد دارد که برخی از آنها در هیچ نقطه از ایران یافت نمی شود. شاید باورکردنش سخت باشد اما حدود هشتاد اثر باستانی و تاریخی و اماکن دیدنی دارد که بسیاری از ایرانیان نه تنها آنها را ندیده اند بلکه حتی اسمشان را هم نشنیده اند. صنایع دستی استان منحصر به فرد و سوزن دوزی آن بینظیر است…

اینجا سیستان و بلوچستان است که به تنهایی نه تنها قابلیت خودکفایی و رشد و توسعه دارد، بلکه با پتانسیل های بینظیرش می تواند بخشی از نیازمندی های سایر استانهای ایران را هم تامین کند. اما تقریبا هر خبری که از استان سیستان و بلوچستان شنیده می شود، خبرهای تلخ و ناگوار است. همین چند روز پیش بود که خبرها و عکسها و فیلمهایی از مردم سیستان و بلوچستان و به ویژه زاهدان رسید که در صف‌های چند ساعته در انتظار پر کردن سیلندرهای گاز خانگی انتظار می‌کشند. هرچند سرانجام گاز با سالها تاخیر به این استان رسیده، اما هنوز هم مردم استان به دلایلی که بررسی آن مجالی دیگر می طلبد از نعمت گاز بهره مند نشده اند. شاید برای مردمی که در استانهای دیگر زندگی می کنند، تعجب برانگیز باشد که مردم سیستان و بلوچستان گاز ندارند، اما صحنه هایی که از این استان می بینیم، سی سال پیش در نقاط دیگر کشور دیده می شد و این نشان می دهد سیستان و بلوچستان در گازرسانی هم اولویت آخر بود.

همین امروز محمد بلوچ‌زهی بخشدار مرکزی نیک شهر در استان سیستان وبلوچستان توئیت کرده : “هشت ماه از سال گذشت و علیرغم امیدواری ها بارندگی در سیستان و بلوچستان صورت نگرفت. فراموش نکنیم تلفات و آسیب های خشکسالی تدریجی است و بسیار بالاتر از سیل و زلزله اما توجهات و حساسیتهای پیرامون آن کمتر. تعجب نکنیم فردا روز اگر تلفات بر اثر تشنگی داشته باشیم. امیدواریم این هشدار جدی گرفته شود.”

محرومیتها در استان سیستان و بلوچستان فراگیر است و نقش سوءمدیریتها در آن بسیار پررنگ. حتی اگر کمبود بارندگی در این استان را خارج از اختیار مسوولان بدانیم، خشک شدن رودها و عدم بهره مندی از سواحل طولانی و امکانات بالقوه این استان و در مجموع، مشکلات فراوان مردم این منطقه را نمی توانیم خارج از اراده مسوولانی بدانیم که هیچگاه نگاهی سازنده به این استان نداشته اند. حق سیستان و بلوچستان این نیست که مردمش در رنج و محرومیت زندگی کنند و برای گذران زندگی، نگاهشان به مرزها باشد که با فروختن سوخت قاچاق به آن سوی مرز، گذران زندگی کنند. قاچاق سوخت در سیستان و بلوچستان را با متر و معیارهای عادی اگر بسنجیم، نمی توانیم تایید کنیم اما اگر بدانیم که در سیستان و بلوچستان، خیلی ها محتاج یارانه چهل و پنج هزار تومانی هستند؛ نه فقط برای لقمه ای نان، بلکه برای خرید دارو، شاید کمی هم به آنها حق بدهیم. منبع موثقی به من گفت که آمار فروش داروخانه ها در این استان بعد از واریز یارانه ها بیشتر می شود چون بخشی از مردم در این استان حتی پول خرید دارو هم ندارند. آنها – مردم عادی را می گویم و نه باندهای سازمان یافته قاچاق – بنزین و گازوییل را به هر دردسری هست به آن سوی مرز می فرستند تا حقی را که بابت نداشتن شغل و امکانات از آنها دریغ شده، به گونه ای دیگر جبران کنند. کارشان قاچاق است اما هر طور که با خودم فکر می کنم پاسخی برای سوالاتم درباره آنچه موجب شده آنها قاچاق سوخت را انتخاب کنند پیدا نمی کنم. همانطور که برای دختر ده ساله ام پاسخی ندارم وقتی از من می پرسد مگر سیستان و بلوچستان جزو ایران نیست که با همه جای ایران فرق دارد؟

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false