×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
مهمترین تهدیدهای بازار نفت از نگاه بانک استاندارد چارتر

مترجم: محسن داوری
به گزارش گروه انرژی نفت خبر به نقل از اویل پرایس، بازار نفت در سال ۲۰۱۹ میلادی بر اساس پیش‌بینی بسیاری از کارشناسان به سوی توازن عرضه و تقاضا حرکت خواهد کرد، هرچند ریسک ژئوپلیتیک تأثیری بیشتری در مقایسه با عوامل بنیادین بر روی قیمت نفت خواهد داشت.
در گزارش جدید بانک سرمایه‌گذاری استاندارد چارتر، اعلام شده که پس از سقوط قیمت نفت در سه ماهه چهارم سال ۲۰۱۸ میلادی، شاهد افزایش قیمت‌ها در ابتدای سال جاری بوده‌ایم. بدین ترتیب بخشی از زیان معامله گران نفتی جبران شده، البته در ماه فوریه، جهت‌گیری قیمت‌ها کاهشی بوده است.
این بانک سرمایه‌گذاری پیش‌بینی کرده که میانگین قیمت هر بشکه نفت برنت در سال ۲۰۱۹ میلادی ۷۴ دلار خواهد بود. همچنین در این گزارش، میانگین قیمت هر بشکه نفت در سال آینده ۸۳ دلار تخمین زده شده است.
نکته قابل توجه اینست که تحقق پیش‌بینی‌های این بانک به تصمیم‌های سیاست‌گذاران وابسته است. در گام نخست، ائتلاف نفتی اوپک پلاس باید طرح کاهش تولید خود را به‌صورت کامل عملی کند. با موفقیت این طرح، مجموع نفت ذخیره شده دنیا تنها ۱۰۰ هزار بشکه در روز افزایش خواهد یافت. بدین ترتیب اوپک پلاس می‌تواند در سال ۲۰۲۰ میلادی در شرایط بهتری قرار گیرد.
امیلی آشفورد و پل هورسنل از تهیه کنندگان این گزارش در یادداشتی مشترک اعلام کردند: «دولت‌های صادرکننده نفت غیراوپک به استثنای کشورهای آمریکای شمالی از رشد تولید اندکی برخوردار خواهند بود. افزایش عرضه نفت آمریکا به بازارهای جهانی نیز از رشد کمی سود خواهد برد.» بر اساس پیش‌بینی بانک استاندارد چارتر، مجموع افزایش تولید اوپک در
سال ۲۰۲۰ میلادی بدون برهم زدن تعادل عرضه و تقاضا ۵۰۰ هزار بشکه خواهد بود.
رهبران اوپک پلاس تعادل عرضه و تقاضا را به عنوان معیار مدیریت بازار برگزیده‌اند، هرچند ریسک سیاست‌گذاری می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای بر قیمت‌ها برجای گذارد.
در گزارش بانک سرمایه‌گذاری استاندارد چارتر از دولت آمریکا به عنوان یک منبع کلیدی نوسان در بازار یاد شده است.
در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «اگر بازار نفت تنها تحت تأثیر عرضه و تقاضا قرار داشته باشد، می‌توان در انتظار سالی آرام و کم فراز و نشیب نشست. هرچند بازار نفت با یک عامل برهم زننده ثبات روبرو است که پیش‌بینی آینده را دشوار می‌کند.»

راهبردهای غیرقابل‌پیش‌بینی رهبران ایالات‌متحده

دولت ترامپ سال ۲۰۱۷ میلادی را به آرامی پشت سر گذاشت، اما سال ۲۰۱۸ میلادی کاملاً متفاوت بوده است.
در این گزارش آمده است: «در سال گذشته، دونالد ترامپ ۱۳ پیام توییتری در مورد بازار نفت منتشر کرد و در آنها از علاقه شدید خود به نفت ارزان، استفاده از ابزار دیپلماسی علیه ایران و ونزوئلا و دستاوردهای بزرگ کشورش در استقلال انرژی سخن گفت.»
بدین ترتیب بازار نفت، تولیدکنندگان نفت و تحلیل گران این بازار باید با شرایط عدم اطمینان و ریسک ژئوپلیتیک تزریق شده به بازار توسط دولت ترامپ دست و پنجه نرم کنند.
در مورد کاهش صادرات نفت ونزوئلا و ایران در سال ۲۰۱۹ میلادی، نظرات متفاوتی وجود دارد. کاخ سفید مهمترین عامل تأثیرگذار بر میزان کاهش صادرات نفت این دو کشور انقلابی است.
هم اکنون و در اوایل سال ۲۰۱۹ میلادی، کاخ سفید بر دامنه محدودیت‌های صنعت نفت ونزوئلا افزوده است. لذا شاهد کاهش صادرات نفت ونزوئلا به آمریکا و سقوط میزان انتقال نفت‌های سبک‌تر ایالات‌متحده به این کشور عضو اوپک برای اختلاط با نفت‌های سنگین تولیدی ونزوئلایی‌ها هستیم.
در این شرایط، تداوم برداشت از میادین نفت سنگین ونزوئلا با ریسک زیادی روبرو شده است.
در هفته‌های اخیر، گزارش‌هایی در مورد وجود تانکرهای بیکار در سواحل کشور ونزوئلا و خلیج مکزیک به دلیل اعمال تحریم‌های کاخ سفید علیه رهبران سوسیالیست کاراکاس و ایجاد شرایطی پیچیده منتشر شده است.
روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی اعلام کرده که دولت روسیه چند تانکر حامل سوخت را روانه ونزوئلا کرده تا شرکت ملی نفت ونزوئلا (PDVSA) بتواند نفت سنگین تولیدی خود را فراورش کند. با این اقدام شاهد سقوط فاجعه‌بار برداشت از میادین نفت ونزوئلا نخواهیم بود. به هر ترتیب، انتظار می‌رود همچنان شاهد کاهش پرشتاب تولید نفت این کشور در ماه‌های فرارو باشیم. در اینجا پرسش کلیدی اینست که این سقوط تا چه میزانی تداوم خواهد یافت؟
در مورد ایران، دولت آمریکا به روشنی اعلام کرده که خواهان در پیش گرفتن مواضعی سخت‌گیرانه تر و دشوارتر است. بر اساس اعلام مقامات آمریکایی، معافیت‌های خریداران نفت ایران در بهار آینده، تمدید نخواهد شد تا در کوتاه‌ترین زمان، وعده به صفر رسیدن صادرات نفت تهران عملی شود. صادرات کنونی نفت ایران حدود یک میلیون بشکه در روز است و خروج این میزان عرضه از بازار پیامدهای قابل توجهی برجای خواهد گذاشت.
به نظر می‌رسد مسئله اصلی اینست که هدف ترامپ برای تغییر رژیم دولت نیکولاس مادورو در ونزوئلا با تحریم ایران همزمان شده است. آمریکایی‌ها خواهان توقف صادرات نفت کاراکاس و تهران هستند، اما در عین حال خروج این دو صادرکننده نباید به افزایش قابل توجه قیمت نفت منجر شود. پس از دو سال ریاست جمهوری دونالد ترامپ همه می‌دانند که وی خواهان عرضه بنزین ارزان در جایگاه‌های عرضه سوخت کشورش است.
این مسئله در هاله‌ای از ابهام قرار دارد که چگونه می‌توان همزمان صادرات دو کشور کلیدی اوپک را متوقف کرد و در عین حال قیمت سوخت برای رانندگان آمریکایی را پایین نگاه داشت. علاوه بر این دو کشور تحریم شده، وضعیت اقتصاد جهانی از عوامل مؤثر بر پدید آمدن شرایط عدم اطمینان در بازارهای انرژی است.
جنگ تجاری ایالات‌متحده و چین در هفته‌های اخیر تا حدودی فروکش کرده، اما دو طرف برای دستیابی به توافقی مشترک، اول مارس را به عنوان مهلت نهایی دستیابی به آن برگزیده‌اند. اگر تنش‌های دو کشور افزایش یابد، شاخص‌های اقتصاد جهانی افول خواهد کرد و تصمیم نهایی بر عهده ترامپ است.
در این بازی، ترامپ تنها بازیگر حاضر در میدان نیست. تصویب مقررات سخت‌گیرانه سازمان بین‌المللی دریانوردی در بخش استانداردهای جدید سوخت‌های دریایی، از ابتدای سال آینده بازار سوخت‌های کشتی با چالش روبرو خواهد شد. از هم اکنون نیز شاهد تغییراتی گسترده در حاشیه‌های مالی تولیدکنندگان گازوییل و دیزل هستیم.
در بخش عوامل ژئوپلیتیک می‌توان فهرستی طولانی از عوامل تأثیرگذار ارائه کرد که همگی آنها بر پیش‌بینی‌های قیمت نفت تأثیرگذارند.
در گزارش بانک استاندارد چارتر اعلام شده که اگر توافق کاهش تولید اوپک پلاس به‌صورت کامل اجرا شود، میزان نفت ذخیره شده در شرایط تثبیت قرار می‌گیرد. بدین ترتیب شاهد سالی کاملاً آرام خواهیم بود.
اگر اوپک پلاس بتواند عرضه و تقاضا در بازار نفت را تثبیت کند، عوامل ژئوپلیتیک به ویژه تصمیم‌های رهبران کاخ سفید همچنان بر این بازار سایه خواهد افکند. بدین ترتیب آنها را باید بزرگترین عامل تأثیرگذار بر نوسانات بازار نفت از نگاه بانک دانست.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false