×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
نگاهی به موضع اخیر محمد درویش درباره هورالعظیم/ وقتی همه را به خیانت و دروغ متهم می کنند

هور العظیم را که یادتان هست، منطقه معرفی شده و مشخص شده توسط سازمان آب و برق خوزستان به نام هورالعظیم به نفت در سال ۸۲ به پنج حوضچه تقسیم شده است. در واقع این ابلاغیه به شرکت ژاپنی اینپکس بوده است که در آن روزها قرار بود کار را در ایران آغاز کند. در سال ۸۲ هور متاثر از اقدامات دولت صدام که از سال ۱۹۷۳ آغاز شده بود و احداث بزرگترین سد ایران بر روی رودخانه کرخه در سال ۱۳۷۰ و همچنین تغییرات اقلیمی که نه تنها در خوزستان بلکه در تمام ایران اثر خود را به وضوح گذاشته است جان چندانی نداشت.

ارتفاع جاده ها و پدها و مکان های حفاری بر اساس دیتای ابلاغی در سال ۸۲ طراحی و اجرایی شد. مدل توسعه جاده ها مدل دوستار و سازگار با محیط زیست نیست و ایرادات زیادی به آن وارد است اما در آن زمان با توجه به خشکی وسیع هور و همچنین عدم رسیدن آب در سالهای بعد به هورالعظیم، سرزنش کردن آن به عنوان عامل نابودی اکو سیستم حرفی خارج از منطق است. عده ای معتقدند که توسعه در ان زمان باید به صورت آب کم عمق صورت می گرفت. این نظریه چیزی شبیه شوخی است چون آن روزها تنها حوضچه های موجود یعنی یک و دو کمتر از یک متر آب را به خود دیده بود و حال آنکه توسعه آب کم عمق حداقل به ۸ متر عمق و راه عبور به دریاهای آزاد نیازمند است.

در دایک مرزی، دو مجرای ۳۵ دهنه و ۵۵ دهنه در حوضچه دو و یک مجرای ۱۱۰ دهنه در حوضچه سه برای تبادل آبی با بخش عراقی در زمان سیلاب به صورت بتونی تعبیه شد که همواره امکان بستن دریچه های آن موجود است. عمیق ترین جای هور تقریبا حوالی همین منطقه ای از حوضچه دوم و سوم است که دریچه و پل بتونی ساخته شده است، با این توضیح که بخش عراقی اندکی عمیق تر است و همچنین بد نیست بدانیم که در حوضچه دو تقریبا ارتفاع یک متر بالاتر از سطح دریاهای آزاد است و اما در حوضچه چهار و پنج این ارتفاع تا چهار متر و بیشتر نیز افزایش می یابد.

آب از رودخانه میسان به حوضچه یک میریزد و از آنجا وارد حوضچه دو که همان آزادگان شمالی است میرسد سپس از طریق یک پل بتونی ۷۵ دهنه یا همان دژ شطعلی به حوضچه سوم میریزد. دایک شطعلی جاده ای بود که در زمان جنگ ایجاد شده بود اما بعدها توسط نفت مستحکم شد و در واقع مرزبند بین حوض دو و سه بوده است که مسیر ارتباطش به سه همین دژ شطعلی یا ۷۵ دهنه است.

باران های اخیر آورده آبی عظیمی برای هور العظیم داشته است که توانست دوباره این هور زیبا را احیا کند. در زمان ورود سیلاب به هور و روی دایک شطعلی چندین لوله نصب شد، که در کنار ۷۵ دهنه آب را به حوضچه سه منتقل می کرد، اینجا همان جایی بود که بعدها به دستور شورای تامین چندین برابر همان لوله ها گشوده شد. حالا محمد درویش کارشناس محیط زیست نوشته است که آب به بخش عراقی با شکستن دایک مرزی رانده شد و از انجا به خلیج فارس و وا مصیبتا که فرصت از دست رفت و چنین و چنان. درویش مدعی است که انفجاری که در دایک مرزی انجام شده خیانت بوده است.

باید به آقای درویش گفت که این انفجار توسط قرارگاه و با تصمیم شورای تامین صورت گرفت و اگر صورت نمی گرفت به دلیل حجم آب بخش ایرانی که بسیار بالاتر از بخش عراقی بود و البته باد شدیدی که در چند مرحله به شدت در منطقه می وزید دایک مرزی می شکست و از کنترل خارج می شد. همچنین آنسوی محل شکافته شده همان نیزارهای سوخته ای قرار دارد که دودش امان مردم خوزستان را در تابستان گذشته بریده بود. حوضچه های چهار و پنج همواره با سه و سه با دو در ارتباط بوده است و اگر ارتفاع آب در حوضچه پنج کمتر است علتش آن است که زمین در حوض پنج سه متر از حوض دو مرتفع تر است. چگونه یک کارشناس محیط زیست اینها را نمی داند؟ چگونه مدعی است که ما باید آب را در بخش ایرانی حبس می کردیم که گردش آزادی به بخش عراقی نداشته باشد؟

در روزهای آخر فروردین مرتباً خبر از وقوع سیلابی بزرگتر از قبل داده می شد و اینکه حتی ممکن است سد کرخه از دو یال کنار بشکند. برای آماده بودن برای چنین شرایطی باید بخشی از آب هور به بخش عراقی منتقل می شد تا اگر حجمی از سیلاب ناگهان وارد منطقه شود قابل کنترل باشد.

جهان سوم جایی است که خیل عظیم مهندسان و کارکنان نفت و آب و برق و محیط زیست و ستاد تامین و استاندار و فرماندار به خیانت و دروغ متهم می شوند آنگاه قهرمانان فضای مجازی ملتمس لایک، صادق و درستکار و البته در مقام قضاوت. ببخشید آقای درویش؛ در کشور ما درآمد اصلی از فروش نفت است شاید در کشور شما درآمد از فروش خودرو یا تکنولوژی باشد!

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false