×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
کنفرانس امنیتی مونیخ و ابعاد جدید امنیت انرژی

به گزارش گروه انرژی نفت خبر از فایینشال تایمز، پایین بودن قیمت نفت، باعث بی تمایلی در سرمایه گذاری های بیشتر در حوزه های جدید نفت و گاز شده است. جهان به نفت بی نیاز نیست و بنابراین، پیشرفت های بیشتر نیاز به استخراج بیشتر نفت دارد. اما به دلیل کاهش درآمدهای دولتی، شرکت های نفتی دولتی – نه فقط در کشورهای اوپک- تمایل چندانی به سرمایه گذاری بیشتر برای کشف منابع جدید انرژی ندارند.
بخش خصوصی که از جمله شامل شرکت های بزرگ بین المللی می شود نیز در حال سپری کردن دور جدیدی از کاهش درآمدهایشان هستند اما این شرکت ها در عین حال تحت فشار صاحبانشان هستند که سود سهام را بالا نگهدارند. ساده ترین راه برای این شرکت ها این است که سرمایه گذاری در آن حوزه هایی که به پول بشتری نیاز دارد مثل حوزه هایی که نیاز به حفاری های عمیق تری است به تعویق اندازند تا سرمایه‌ها بیشتر در میان سهام تقسیم شوند.
شرکت های خصوصی همچنین تصمیم گرفته اند که از کار در حوزه هایی که خطرات امنیتی آن ها بالاست پرهیز کنند. به همین خاطر تحریم بین‌المللی باعث شده است تا شرکت های بین المللی از حوزه های نفتی ایران دوری کنند. همچنین تحولات اخیر در عراق نیز باعث بازگشت برخی شرکت ها از این کشور شده است.
همه این ها نشانگر آن است که میزان تولید در آینده سرعت کمتری در قیاس با میزان تقاضا به دلیل رشد اقتصادی و رشد جمعیت خواهد داشت. برای چین، امنیت انرژی مساله ای بسیار اساسی است و این کشور در پی تحولات مناقشه برانگیز در خاورمیانه به دنبال یک تامین کننده اصلی انرژی می گردد.
هر گونه اخلال در حمل و نقل نفت از طریق تنگه هرمز شدیدا بر چین و حتی دولت های غربی اثر گذار خواهد بود. پاسخ چین به هر گونه اخلالی در این زمینه هنوز نامشخص است. این کشور می تواند شروع به برقراری ثبات در کشورهای منطقه خاورمیانه کرده یا این که تصمیم بگیرد، حجم قابل توجهی از نفت را از بازارهای دیگر تهیه کرده و عملا واردکنندگان دیگر را دچار کمبود نفت کند.
ورای این نوع نگرانی ها باید متوجه دغدغه های مربوط به تغییرات اقلیمی نیز بود. یک توافق جهانی در زمینه کاهش تولید گازهای کربنی به نحوی که گرمای زمین را ۲ درجه پایین بیاورد بسیار بعید است. همان طور که آخرین نشست مربوط به تغییرات اقیلمی در مادرید نشان داد، میان بازیگران اصلی در این زمینه تفاوت های قابل توجهی وجود دارد
در غیاب چنین اجماعی، بی ثباتی های اقلیمی، خطرات مهمی را پدید می آورد. حقیقت آن است که نبود توافق در میان کشورها، آن ها را همچنان به پیگیری سیاست های مختلف و متفاوت سوق خواهد داد. مناطق صادر کننده نفت و گاز که به درآمدهای ناشی از این صادرات وابسته هستند در صورت تغیییرات اقلیمی که آن ها را ناچار به کاهش صادرات کند، به شدت تاثیر پذیر هستند. بنابراین هیچ بعید نیست اگر کشورهای شمال آفریقا مجبور شوند از حجم تولید نفت خود بکاهند، صاحبان جدیدترین مردمان برای مهاجرت به سرزمین های ثروتمندتر در آن سوی دریای مدیترانه شوند.
همه این ها باعث شده است تا انرژی به یکی از سرفصل های بحث و بررسی در کنفرانس امنینی مونیخ که قرار است این هفته برگزار شود، تبدیل شوند. هیچ یک از این دشوارهای به تنهایی از سوی یک یا چند کشور قابل حل نیستند. تنها یک اجماع جهانی می تواند برای حل و فصل همیشگی این دغدغه ها راه حل پدید آورد. موضوعی که به نظر می رسد جهان فعلا از آن دور است.

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false