×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

false
true
true
همه قربانیان  نفتی عربستان

به گزارش گروه انرژی نفت‌خبر از بلومبرگ، اوپک به شکلی فراتر از انتظار به اهداف مد نظر خود دست یافته است و نتیجه طبق توافق صورت گرفته، ۴۴ درصد از میزان تولید اعضای این سازمان کاهش یافته است اما این توافق به‌اندازه‌ای که به نظر می‌رسد برای همه اعضا خوشایند نیست. پشت این هدف بدست آمده، هزینه بسیار زیادی متوجه دو کشور از اعضای عضو اوپک شد که تمام این هزینه‌ها در نتیجه عواقب سیاست نفتی عربستان سعودی بود.

ماهیت این هزینه‌ها به وضوح در ۲۳ فوریه ۲۰۱۶ (۴ اسفندماه سال ۹۴) در کنفرانس هوستون مشخص شد، که در آن وزیر نفت عربستان سعودی، علی النعیمی، در جلسه‌ای پشت درهای بسته برای سرمایه‌گذاران و مقامات ارشد صنعت نفت توضیح داد که چرا کشورش در حال اشباع کردن بازار نفت خام است. بسیاری از روزنامه نگاران دوست داشتند از جزئیات سیاست‌های عربستان به عنوان جنگ علیه انقلاب نفت شیل ایالات‌متحده باخبر شوند و تنها چیزی که اطمینان داشتند این بود که النعیمی قصد دارد از رکورد شکنی نفت شیل جلوگیری کند.

النعیمی در این جلسه گفته بود: « تولیدکنندگان نفتی با هزینه بالا باید به دنبال راهی برای کاهش هزینه‌های خود، قرض گرفتن پول و یا انحلال صنعت نفت خود باشند. به نظر می‌رسد سخت است و متأسفانه همینطور است اما این کارآمدترین راه برای متعادل کردن بازار است.»

هرچند که این صحبت‌ها حرف جدیدی نبود اما چیزی که وی در گفتار خود بیان کرد نکته حائز اهمیتی بود. النعیمی در این جلسه در مورد نحوه تأثیر افزایش قیمت‌ها روی آغاز موج سرمایه‌گذاری به سمت میادین نفتی که قبلاً سرمایه‌گذاری روی آنها غیراقتصادی بوده است، توضیحاتی ارائه کرد. وی علاوه بر شیل ایالات‌متحده، به نفت ماسه‌ای کانادا، میدان‌های نفتی در قطب، نوار اورینوکو ونزوئلا و استخراج نفت در آبهای عمیق اشاره کرد.

تمام این مناطق تحت تأثیر کاهش قیمت نفت قرار گرفتند که این کار در نتیجه سیاست‌های افزایش عرضه از جانب اوپک صورت گرفته بود. اما این سیاست نفتی در دو کشور تأثیر مخرب بسیار جدی داشت که هر دو آنها عضو اوپک هستند. دو سال بعد از پیاده سازی این استراتژی، صنایع نفتی ونزوئلا و آنگولا، که در خط مقدم توسعه استخراج نفت از آب‌های عمیق قرار داشتند با سقوط و ورشکستگی مواجه شدند. وابستگی این کشورها به درآمدهای نفتی باعث می‌شود که ورشکستگی نفتی آنها به مراتب نسبت به سایر کشورهای دیگر سخت‌تر باشد.

تولید نفت ونزوئلا در حال حاضر در پایین‌ترین سطح خود در حدود ۳۰ سال گذشته است، البته با صرف نظر از افت تولید کوتاه‌مدت که ناشی از اعتصاب عمومی در پایان سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱) بود. ضعف در سرمایه‌گذاری و از دست دادن تخصص فنی در میان هرج و مرج اقتصادی در نهایت منجر به آن شد که پیش از آنکه هوگو چاوز به قدرت برسد، تولید نفت آنها از حدود ۳/۵ میلیون بشکه در روز که در سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) به دست آمده بود سقوط کند. پس از اکتبر سال ۲۰۱۶ (آبان ماه سال ۹۵) و پس از اولین توافق اوپک برای کاهش تولید در ماه نوامبر (آذرماه) همان سال، تولید نفت ونزوئلا حدود ۴۶۰ هزار بشکه در روز کاهش یافت. این در حالی است که ونزوئلا قرار بود به عنوان بخشی از این معامله، تولید خود را تنها ۹۵ هزار بشکه در روز کاهش دهد.
افت ۳۰ ساله

تولید نفت ونزوئلا پایین‌ترین میزان در ۳۰ سال گذشته، با صرف نظر از تأثیر کوتاه‌مدت اعتصاب عمومی در پایان سال ۲۰۰۲

نمودار میزان تولید نفت ونزوئلا از 1989 تا 2018

نمودار میزان تولید نفت ونزوئلا از ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۸

اما در مورد آنگولا داستان مربوط به تأثیر سقوط قیمت نفت است. هنگامی که این کشور در سال ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) به اوپک ملحق شد، به دنبال آن بود که میزان تولید خود را تا ۲ میلیون بشکه در روز افزایش دهد اما یک دهه بعد مشخص شد که این هدفگذاری، برای آنها رویایی دست نیافتنی بوده و اکنون تلاش می‌کنند تا تولید خود را بیش از ۱/۶ میلیون بشکه در روز نگه دارند و از تأخیر و لغو پروژه‌های جدید و کاهش شدید تولید نفت جلوگیری کنند.

در بیشتر موارد، تولید نفت از آب‌های عمیق آنگولا به سرعت رشد می‌کند و پس از آن به سرعت کاهش می‌یابد. تجمیع تعدادی از میدان‌های نفتی به یک واحد تولیدی و راه‌اندازی همزمان آنها می‌تواند به طولانی شدن جریان تولید نفت آنها کمک کند اما عملکرد پروژه‌های اخیر آنها نشان می‌دهد که حتی این کار هم تأثیر بسیار کمی دارد.

جریان نفت آنگولا
میدان نفتی حوزه دریایی آنگولا در ابتدا به سرعت به اوج تولید می‌رسد و پس از آن سریع کاهش می‌یابد و نیاز به یک جریان ثابت تولید نفت از پروژه‌های جدید دارد تا تولید خود را حفظ کند.

نمودار میزان تولید برخی از میادین نفتی حوزه دریا ونزوئلا

نمودار میزان تولید برخی از میادین نفتی حوزه دریا ونزوئلا

سقوط قیمت نفت تأثیر فوری و چشمگیری بر فعالیت حفاری آنگولا داشت، به‌گونه‌ای که تعداد دکل‌های فعال این کشور از ۱۸ عدد در آغاز سال ۲۰۱۴، یعنی زمانی که قیمت نفت نزدیک به ۱۱۰ دلار به ازای هر بشکه رسید بود، به تنها یک عدد در ماه ژانویه سال ۲۰۱۸ رسید. بسیاری از پروژه‌های نفتی این کشور زمانی که قیمت نفت در اوایل سال ۲۰۱۶ سقوط کرد، متوقف شد.
سقوط دکل‌های حفاری

فعالیت‌های حفاری در آب‌های آنگولا به دلیل سقوط قیمت نفت کاهش یافت و هیچ نشانه‌ای از بهبود یافتن آن وجود ندارد.

نمودار دکل‌های حفاری فعال حوزه دریا در آنگولا

نمودار دکل‌های حفاری فعال حوزه دریا در آنگولا

می‌توان گفت که سیاست عربستان سعودی برای کاهش تولید نفت به منظور جلوگیری از تداوم سقوط بهای نفت در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ به هیچ یک از کشورها کمک نکرد. کاری که بزرگترین صادرکننده نفت جهان در طول بحران بازار نفت انجام داد، یعنی کاهش تولید، باید قیمت‌ها را کمی بیشتر افزایش می‌داد تا شاید شرایط این کشورها به مراتب کمی بهتر از شرایط اسفناک کنونی بود. گرچه سیاست افزایش افسارگسیخته تولید نفت کوتاه‌مدت بود اما تأثیر طولانی‌مدت داشته است.

برندگان و بازندگان
ظرفیت تولید نفت در کشورهای تولیدکننده نفت با هزینه کم برای کشورهای عضو اوپک در خاورمیانه افزایش یافته و در سایر نقاط دیگر سقوط کرده است.

نمودار میزان تغییر ظرفیت تولید نفت کشورهای عضو اوپک

نمودار میزان تغییر ظرفیت تولید نفت کشورهای عضو اوپک

آژانس بین‌المللی انرژی می‌گوید ظرفیت تولید نفت این دو کشور در چند سال آینده نسبت به سایر اعضای اوپک سقوط بیشتری را تجربه خواهد کرد. همانگونه که النعیمی پیش‌بینی کرده بود و طبق چشم‌انداز میان مدت آژانس، تغییر ظرفیت تولید نفت اوپک طی پنج سال به نفع تولیدکنندگان کم هزینه خاورمیانه خواهد بود و برعکس به ضرر اعضایی مانند آنگولا و ونزوئلا است که تولید نفت در آنها هزینه زیادی را در بر دارد. با پیش‌بینی اینکه تولید نفت شیل ایالات‌متحده می‌تواند تا اواسط سال ۲۰۲۰ به حداکثر میزان تولید خود برسد، پس از آن گرایش به سمت وابستگی به نفت خاورمیانه نیز شروع به ظهور می‌کند.

مترجم : عارف صفی پور

true
true
true
true

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


false